Nieznane oblicze znanych mieszkańców: Bleues uczy wrażliwości, jazz daje wolność

Twój Głos odsłania nieznane oblicze znanych mieszkańców. Dziś Aneta Niedźwiedzka, dyrektor Gminnego Domu Kultury w Sobolewie

Gdybym znów miała 20 lat, jaką radę dałabym samej sobie?
Gdybym mogła porozmawiać z sobą sprzed lat, powiedziałabym tylko kilka słów: nie bój się. Nie bój się przyszłości, zmian ani podejmowania decyzji. Żyj odważniej i częściej słuchaj swojego serca, bo ono zwykle wie, co jest właściwe. Nie wszystko musi być idealne i nie na wszystko mamy wpływ. Z perspektywy czasu wiem, że najpiękniejsze rzeczy zaczynają się tam, gdzie kończy się strach. Powiedziałabym sobie też, żeby bardziej wierzyć w siebie, mniej przejmować się opinią innych i cieszyć się chwilą, bo życie mija zdecydowanie za szybko.

Nie wyobrażam sobie życia bez...
Nie wyobrażam sobie życia bez mojej rodziny. To ona daje mi siłę, poczucie bezpieczeństwa i przypomina, co jest w życiu naprawdę ważne. Nie wyobrażam sobie też życia bez ludzi, kultury i możliwości tworzenia czegoś dla innych. To właśnie spotkania z ludźmi, wspólne przeżywanie emocji, sztuka i codzienna życzliwość sprawiają, że każdy dzień ma sens.

Książka, film lub utwór muzyczny, który najmocniej na mnie wpłynął?
Nie mam jednej książki czy jednego utworu, do których wracam, ale są takie, które od lat mi towarzyszą. Wśród książek szczególne miejsce zajmują publikacje Josepha Murphy’ego. Przypominają mi, jak wielką siłę mają nasze myśli, nastawienie i wiara we własne możliwości. Muzycznie od zawsze najbliżej mi do bluesa, jazzu i reggae. Każdy z tych gatunków niesie inne emocje - blues uczy wrażliwości, jazz daje wolność i przestrzeń do odkrywania, a reggae przypomina o radości i czerpaniu z życia tego, co najpiękniejsze.

Cecha charakteru, którą najbardziej cenię u innych ludzi?
Najbardziej cenię autentyczność i życzliwość. Lubię ludzi, którzy są sobą, nie udają nikogo innego i potrafią być szczerzy, ale jednocześnie pełni szacunku wobec drugiego człowieka. Ogromną wartość ma dla mnie również lojalność i umiejętność dostrzegania dobra w innych. Wierzę, że właśnie takie cechy budują prawdziwe relacje, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.

Jaki jest mój „ukryty talent", hobby o którym mało kto wie?
Choć wiele osób wie, że maluję obrazy, mało kto zdaje sobie sprawę, jak wiele różnych dziedzin sztuki jest częścią mojego życia. Malarstwo to dla mnie coś więcej niż hobby,  to forma wyciszenia, terapia i sposób na wyrażanie emocji. Fascynuje mnie także fotografia, ceramika, wiklina, witraż Tiffany'ego, sitodruk, fuzing, ikonopisarstwo czy muzykoterapia. Uwielbiam też dawać drugie życie starym przedmiotom, odnawiając je.
W ostatnich latach coraz bardziej zagłębiam się w świat darów natury. Czytam o ziołach, przygotowuję domowe syropy, suszę rośliny i odkrywam ich właściwości. Moją ogromną pasją są także podróże, poznawanie innych krajów, ich kultury, ludzi, kolorów i codziennego życia. To właśnie te doświadczenia najczęściej stają się inspiracją dla mojej twórczości i pozwalają mi patrzeć na świat z różnych perspektyw.

Najlepsza decyzja, jaką podjęłam w życiu?
Najlepszą decyzją, jaką podjęłam w życiu, było zaufanie sobie i odważne podążanie własną drogą - zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Dzięki temu mogę robić to, co naprawdę kocham: tworzyć, inspirować innych i budować miejsca, w którym ludzie spotykają się wokół kultury i sztuki. Wiem też, że każda, nawet trudna decyzja, czegoś mnie nauczyła i doprowadziła do miejsca, w którym jestem dziś. Dlatego nie żałuję żadnego z życiowych zakrętów. Każdy z nich był ważną lekcją i nowym doświadczeniem.

Najlepsza potrawa, którą da się zjeść tylko w naszych stronach
Bez wątpienia jest to kapusta sucha na grochu - przygotowana według tradycyjnej receptury mojej babci. To smak mojego dzieciństwa i rodzinnego domu. Dziś coraz mniej osób potrafi przyrządzić ją w taki sposób, dlatego tym bardziej cenię tę kulinarną tradycję. To danie pokazuje, że z prostych, lokalnych składników można stworzyć coś wyjątkowego, co niesie ze sobą nie tylko smak, ale także wspomnienia, historię i tożsamość naszego regionu.

Najczęściej zakupy robię w...
Najczęściej zakupy robię w lokalnych sklepach oraz na targach, gdzie mogę kupić świeże, sezonowe produkty. Chętnie zaglądam również do sklepów budowlanych i z wyposażeniem wnętrz - zawsze szukam inspiracji do renowacji, rękodzieła i nowych projektów artystycznych. Lubię wybierać miejsca, w których oprócz zakupów można znaleźć pomysł na stworzenie czegoś wyjątkowego.

Z dawnych czasów najbardziej mi brak...
Z dawnych czasów najbardziej brakuje mi prostoty i uważności na drugiego człowieka. Tego, że ludzie częściej spotykali się bez pośpiechu, rozmawiali twarzą w twarz i potrafili cieszyć się wspólnie spędzonym czasem. Brakuje mi także większego szacunku do tradycji i rzemiosła, kiedy wiele rzeczy powstawało z pasją, cierpliwością i sercem, a nie w pośpiechu. Myślę, że warto pielęgnować te wartości również dziś.

Co takiego jest w naszym powiecie, że warto tu żyć?
Nasz powiat ma w sobie coś, czego nie da się zmierzyć ani opisać statystykami. To właśnie ludzie tworzą jego wyjątkowy charakter. Mamy piękną przyrodę, spokój, przestrzeń i silne poczucie wspólnoty. Wciąż żywe są tutaj tradycje, lokalna kultura i zwyczaj pomagania sobie nawzajem. To miejsce, w którym można zwolnić, oddychać pełną piersią i naprawdę znać swoich sąsiadów. Coraz częściej przekonuję się też, że nie trzeba mieszkać w wielkim mieście, by realizować swoje pasje, rozwijać kulturę i tworzyć wartościowe inicjatywy. Właśnie dlatego uważam, że to bardzo dobre miejsce do życia.