Jak dziki wspólnie przetrwają mroźną zimę? Odkryj ich sekret!

Zima to trudny okres dla dzikich zwierząt, ale dziki mają niesamowity sposób na przetrwanie niskich temperatur. Układając się ciasno razem, dzikie świnie dzielą się ciepłem i oszczędzają energię. Naturalne barłogi z trzciny zapewniają im izolację i bezpieczeństwo, a grupa chroni nawet najmłodsze warchlaki. Poznaj, jak natura zadbała o przetrwanie tych zwierząt w surowych warunkach.

Zima to trudny czas dla dzikich zwierząt. Gdy temperatury spadają poniżej zera, dziki mają sprawdzony sposób na przetrwanie mrozów - śpią razem. Wspólne leżenie pozwala im oszczędzać energię i ciepło. Zwierzęta układają się bardzo ciasno obok siebie, tworząc coś w rodzaju żywej osłony przed zimnem. W takiej zwartej grupie ciepło wolniej ucieka, a każdy osobnik potrzebuje mniej energii, żeby ogrzać ciało.

Na nagraniach i zdjęciach z lotu ptaka udostępnionych przez Nadleśnictwo Garwolin widać zimowe legowiska dzików w trzcinowiskach. Barłogi powstają z naznoszonej trzciny, która działa jak naturalna mata, chroniąca przed zimnem i wilgocią. Legowiska są też lekko uniesione nad podmokłym gruntem, co poprawia warunki do odpoczynku i zmniejsza ryzyko wychłodzenia od ziemi. MIejsca te dają dzikom spokój i bezpieczeństwo. Barłogi pozostają dobrze ukryte, trudno je dostrzec z daleka, więc zwierzęta mogą odpoczywać z mniejszym stresem i niższym ryzykiem ataku.

Część legowisk leży na bardziej otwartej przestrzeni. W słoneczne dni dziki wychodzą tam, by wygrzewać się w słońcu, co przy niskich temperaturach ma dla nich duże znaczenie fizjologiczne. Podczas snu dziki leżą bok w bok, a młode warchlaki są otoczone przez większe osobniki, osłaniając je własnymi ciałami. Zwierzęta zwijają się, podciągają nogi pod tułów i chowają ryj, żeby ograniczyć utratę ciepła. Dodatkową ochronę daje im gęsta szczecina oraz warstwa tłuszczu, która izoluje organizm przed wychłodzeniem. Czasem pojedynczy osobnik śpi nieco na uboczu, ale zwykle trzyma się grupy.

W czasie silnych mrozów dziki spędzają w legowiskach wiele godzin, a swoją aktywność ograniczają do minimum. Dzięki instynktowi, przyjętym sposobom zachowania oraz spokojnym kryjówkom potrafią przetrwać nawet bardzo trudne warunki zimowe.

Fot: Nadleśnictwo Garwolin